21 apr. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Hi Iedereen!
Ik ben inmiddels al weer drie dagen terug in mijn nederige stulpje in Nottingham en het leek mij tijd om iedereen op de hoogte te stellen van alles wat ik de laatste drie weken heb meegemaakt!
Om te beginnen bij het begin: De treinreis naar Edinburgh, Schotland. Bij het krieken van de dag stond er zaterdag de 31 al een taxi op mij te wachten die me, omdat ik te lui was om 15 minuten te zeulen met een koffer en een tas, veilig naar het treinstation zou brengen. Na vervolgens vier kaartjes (ja want zo gaat dat in Engeland, voor elke overstap gewoon een nieuw kaartje) uit de automaat te hebben getrokken kon mijn reis naar het Noorden beginnen. De treinreis was schitterend. De hele reis kon ik door het vuile raampje de kustdorpjes inclusief zee, strand, en dus een gehersenspinseld Nederland-aan-de-overkant zien.
Aangekomen in Edinburgh, een overigens sprookjesachtige stad, kon ik gemakkelijk het hostel vinden waar ik de komende twee nachten zou verblijven. Na mijn spullen te hebben gedumpt ben ik direct de eerste de beste stadswandeling die ik in mijn Lonely Planet kon vinden gaan volgen. Deze wandeling bracht mij langs eeuwenoude begraafplaatsen, universiteiten, kerken en natuurlijk het prachtige kasteel, slechts een aantal van de factoren die mij verliefd hebben laten worden op de Schotse hoofdstad. Na de wandeling vond ik het tijd voor een Schotse pint, waardoor ik in een pub middenin een Bachelorparty van 27 Engelse mannen terecht kwam die zich maar al te graag over een alleen reizend meisje wilden ontfermen. Toen echter, na een aantal gratis biertjes voor Merel, de bruidegom wel erg vrijpostig over mijn vrouwelijke rondingen begon te praten vond ik het wel welletjes en ben ik terug naar het hostel gelopen, waar ik, ondanks het kneiterharde gesnurk van de jongen boven op het stapelbed, heel lekker geslapen heb. De volgende dag heb ik het kasteel bezocht en the Vaults, and Mary Kings Close, twee ondergrondse straten waar uiteraard veel enge dingen gebeurd zijn er waar het nog steeds spookt. (zucht). Ik heb gelukkig geen last gehad van Casper, maar het schijnt dat er meerdere mensen iets gevoeld of gezien hebben in de ondergrondse gangen van Edinburgh.
Na Edinburgh startte mijn tour door Schotland, die ik vanuit Nottingham al geboekt had. Ik was ontzettend benieuwd naar mijn reisgenoten en op maandagochtend, 2 april, kwam ik erachter dat het een ontzettend jonge groep was met een grappige en energieke reisleidster. Laatstgenoemde liet ons zelf kiezen wat we precies wilden zien, mits het niet te ver van de route lag, wat zorgde voor een reis van vijf dagen, waarin ik bijna volledig Schotland gezien heb. Het was in één woord - hoewel slechts één woord eigenlijk te weinig is voor deze übervette, supercoole, megastoere reis - fantastisch. Ik hoefde maar op te merken dat we in de buurt waren van het kasteel waarin 'Highlander' gefilmd was, of onze reisleidster Heather sjeeste er in het kleine busje langs om ons allemaal binnen te laten kijken in 'Merels Castle'. Zo als een goede gastvrouwe betaamd heb ik iedereen netjes door mijn kasteel geleidt en zelfs voor een doedelzak speler gezorgd die op de oprijlaan van mijn kasteel wat vrolijke riedeltjes speelde (foto's volgen).
Omdat ik voor mijn vertrek heel verstandig het weer het opgezocht in Schotland, en de temperatuur in Edinburgh gepiekt had tot 25 graden in dezelfde week, had ik heel enthousiast mijn zomerrokjes ingepakt en mijn dunne jasje klaargelegd voor een reis door de 'Highlands'. Zucht. Het wordt 'highlands' zegt het eigenlijk al: Die liggen HOGER dan Edinburgh. Nogmaals zucht. Na de eerste dag bijna onderkoeld te zijn geraakt kreeg ik voor de rest van de tour gelukkig de skijas van een meisje dat twee skijassen mee had genomen, omdat één natuurlijk niet genoeg is. (godzijdank). Al met al heb ik intens genoten van deze vijf-daagse reis en dit was voor mij zeker niet de laatste georganiseerde reis. Het voordeel aan alleen deelnemen aan een georganiseerde reis is namelijk dat je, als je daar behoefte aan hebt, kunt kletsen met andere mensen in de tour. Als je echter totaal geen zin hebt in conversatie en gewoon lekker naar je ipod wilt luisteren en naar buiten wilt staren, is dat ook geen probleem als je alleen reist.
Terug in Edinburgh was het echter weer afgelopen met de alleenigheid want daar voegde ik mij weer bij Emily, met wie ik verder naar Parijs en Rome zou reizen. Na nog twee dagen in Edinburgh te zijn gebleven, vlogen we op 8 april naar Parijs. Na een korte vlucht, met een vervelende landing (Ryanair), kwamen we aan in Parijs waar we vervolgens nog twee uur lang moesten zoeken naar het huis van onze Host Garrett, die in Nanterre, ver buiten het centrum, bleek te wonen.Het was voor ons allebei onze eerste 'Couchsurf' ervaring en het was direct een hele interessante. Garrett bleek in een huisje van 12 vierkante meter te wonen, wat betekende dat Emily bij hem in het krappe tweepersoonsbedje moest slapen en ik een dun matje op de grond toegewezen kreeg. Maar hé, ik herrinnerde me nog iets over een paard en zijn bek, dus ik nam zonder te zeuren genoegen met het matje dat zo dik was als karton en de smalle slaapzak.
Aangezien Garrett er van hield om een sigaretje in bed te roken, waardoor de ramen de gehele nacht wijd openstonden, werd ik wakker met een keel die zo opgezwollen was dat ik nauwelijks een woord uit kon brengen. Het kwam er op neer dat ik het paard en zijn bek volledig vergeten was en Garrett eventjes vertelde 'That we're going to close the damn windows tonight'. Gelukkig werd hij ook niet erg blij van het idee dat hij zou opstaan met een bevroren lijk op een matje aan zijn voeten en sliepen we de dagen erna met de ramen gesloten. Naast het ramenincident moet ik overigens zeggen dat het echt een hele aardige jongen was waar ik het goed mee kon vinden.Parijs was weer net zo magisch als ik het me herinnerde. Emily en ik splitsten elke ochtend op omdat we compleet andere interesses hebben, waardoor ik elke ochtend de Champs Elysées in mijn eentje af kon wandelen van Arc de Triomph naar Place de la Concorde. Na dit ochtendritueel koos ik elke dag een andere lievelingsplek om naar toe te gaan, respectievelijk Mont Martre, Le Louvre en het plein rondom Centre Pompidou.
Hier zou eigenlijk het reisverhaal over Rome moeten staan, maar om dat we hier letterlijk weggeregend zijn, laat ik dat even voor wat het was.... zeer nat. Uiteraard hebben we wel de gebruikelijk dingen bezocht, maar het weer was zeer triest. Daarom spring ik vanaf hier liever over naar Venetië, waar ik weer alleen was.
Venetië vind ik maar een aparte stad. Te vol, te kleurrijk, te poppenkast-achtig. Terwijl ik mij met een ijsje in mijn linkerhand en mijn camera in de rechter door de volle straatjes van Venetië probeerde te proppen, werd het mij duidelijk dat deze stad helemaal niets voor mij is. Daarom heb ik in noodgang de toeristische attracties bezocht, waardoor ik de tweede dag heerlijk de hele dag op een door mij uitverkoren steigertje mijn boek kon lezen. 'Bonita Avenue' was dan ook zeker een heel erg belangrijk deel van mijn vakantie. Voor mensen die op zoek zijn naar nieuwe leesstof: twijfel niet langer. Vanaf pagina 1 ben ik compleet verloren geraakt in dit prachtige, maar ook zeer trieste boek. Anyways, na dit boek uitgelezen te hebben op een stijger, terwijl ik zo nu en dan mijn hoofd ophief om de voorbij varende gondels te spotten, vond ik het wel weer eens tijd om naar huis te gaan. Ik vond het wel weer genoeg geweest. Reizen, en vooral toeristische attracties bekijken (en natuurlijk alle informatie die erbij hoort opzoeken en lezen, want zo ben ik dan wel weer) is zeer vermoeiend. Overigens heb ik een rare eigenschap, tenminste, ik ga er vanuit dat het een vreemde eigenschap is: Van alle reizen die ik maak, vind ik het reizen zélf (de busreis naar het vliegveld, het inchecken, het vliegen, het zoeken naar het hostel, het uitvogelen van het metrosysteem in een nieuwestad etc. etc.) het allerspannends. Oordeel zelf.
Omdat ik nog steeds vakantie heb en vrijwel alleen ben in het apartementencomplex, omdat de meeste van mijn huisgenoten nog op vakantie zijn, heb ik toch maar de beslissing gemaakt om eventjes terug te komen naar Nederland. Dus morgen vertrek ik om half 4 vanaf East Midlands naar Nederland! Weer een nieuwe busreis, inchecken en weer een nieuw vliegtuig met nieuwe raampjes om - nog steeds zo enthousiast als een klein kind - door naar buiten te kijken.
Tot snel! X
31 mrt. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Hi allemaal!
Ik zit er helemaal klaar voor. Koffer gepakt (4 keer), lekkere broodjes gemaakt, en de Lonely Planet binnen handbereik: vandaag begint mijn eerste reis door Schotland en naar Parijs, Rome en Venetië. Ik heb nu weinig tijd voor een lang verhaal aangezien de taxi me over een half uur op komt halen (hopelijk), daarom zal ik hieronder even de data en plaats doorgeven.
31 Maart tot 2 April: Edinburgh
2 april tot 6 april: Rondreis Schotland (isle of Skye, Lochness etc)
6 april- 7 april: Terug in Edinburgh
8 april: Om 2 uur smiddags vlucht naar Parijs
8 - 12 April: In parijs, waar ik inmiddels niet meer alleen ben, maar met Emily. We slapen bij een Amerikaanse student in Nanterre
12 April om 9 uur: Vlucht naar Rome
12-16 April: Rome.. waar Emily en inmiddels ook Alexandra en ik verblijven in Hostel Alessandro Downtown
16 april vroeg: Vlucht naar Venetië
17 april laat: Vlucht terug naar de East Midlands
Ik hoop jullie zo snel mogelijk weer te updaten, maar de laatste twee weken was er nou niet echt veel bijzonders gebeurd haha! Waarschijnlijk heb ik in mijn hostel in Edinburgh wel Wifi, dus dan kan ik jullie op de hoogte houden van mijn reisavonturen!
Dikke kus!
14 mrt. 2012
🇳🇱
vanuit Nederland
Hi Iedereen!
Het wordt weer tijd om te laten weten hoe het met me gaat. Ik ben namelijk zeer streng toegesproken door een zusje, ik noem geen namen, die vond dat ik meer van mij moest laten horen.
Ik heb een aantal zware weken achter de rug, waarin ik mijzelf echt af heb gevraagd wat ik in Godsnaam in dit gehucht doe en hoe ik zo snel mogelijk weer terug kan naar mijn vertrouwde Amsterdam, en haar toekomstige suburb Westzaan. Wij, Erasmusstudenten, zijn echter meerdere keren gewaarschuwd dat een dergelijk dieptepunt onvermijdelijk zou zijn. Ik heb dit toen uiteraard weggehoond (Bitch, please!), maar de volwassen mensen schenen dus toch weer gelijk te hebben. De laatste dagen gaat het gelukkig al weer veel beter omdat ik het lekker druk heb met school en het plannen van mijn reisjes.
Om weer te beginnen met school; ik moet volgende week woensdag drie essays inleveren, wat voor nogal wat stress zorgt. Ik ben uiteraard weer op het laatste moment begonnen omdat ik zonder druk namelijk niets uitvoer en slechts de gehele dag youtube-filmpjes en How I Met Your Mother kijk. Ik zit momenteel in de bibliotheek die, tot mijn grote verbazing en vreugde, vierentwintig uur per dag open is. Ik zal aankomende dinsdag waarschijnlijk de nacht hier wel doorbrengen met een thermofles gevuld met instantkoffie. Ondanks het feit dat het met de essays dus wel gaat lukken, ben ik een beetje bezorgd over het vreemde cijfersysteem hier. Tentamens en essays worden hier namelijk becijferd op een schaal van 0 tot 100%. Een cijfer van 65% is hier echter ongeveer een 7.5. Aangezien ik met drie cijfers tussen de 7 en 8 thuis moet komen - tenminste, als ik geen extra vakken wil doen volgend jaar - moet ik dus scoren rond de 60,65% (denk ik).
Een leuker schoolonderdeel waren mijn presentaties, die ik afgelopen week met zwetende handjes, in mijn eentje, voor de klas heb moeten houden. Ondanks het feit dat beide docenten hadden gezegd dat ik het niet hoefde te doen als ik te zenuwachtig zou zijn, heb ik toch - heel stoer - mijn presentaties gewoon gedaan. Ik heb uiteraard wel de nodige afleidingstechnieken toegepast (Drukke Powerpoint presentatie, Interessante vragen aan de leraar tussendoor, en een leuk jurkje) om te vookomen dat iedereen zou letten op mijn trillende handjes, mijn overslaande stem en de enorme rode vlekken die zich langzaam in mijn nek vormden. Gelukkig zijn beide presentaties zeer goed gegaan en de docenten verbaasden zich over mijn, wie had dat ooit gedacht, perfecte Engels. Anyways, ik hoop dat ze aan mijn moedige presentatie (en misschien het jurkje) denken bij het nakijken van mijn essays.
Voor ik begin over mijn reisjes, eerst even wat over de mutulatie van mijn oor. Ik heb namelijk een week geleden mijn oor laten piercen op een, wat sommigen van jullie (sorry Marja!) een wat vreemde plek zullen vinden. Na jaren van verzamelen, had ik vrijdag eindelijk de moed om samen met Emily de piercingshop binnen te stappen. Met kleffe handjes (ja, een mijn zweetklieren hebben het zwaar gehad deze week)nam ik plaats op de stoel terwijl de grote boze piercer plaats nam op zijn krukje. Na vijf minuten was het kwaad geschied en ik weet niet waar ik al die tijd bang voor geweest was aangezien ik er, op het krassen van het sieraad op mijn kraakbeen na, nauwelijks iets van gevoeld heb. Ik heb er nu nog steeds geen last van, al kan ik nog steeds niet op mijn rechteroor slapen, maar dat zal vast nog wel eventjes duren. [foto's worden bijgevoegd!] P.S. Rick, het spijt mij dat ik je een jaar geleden mee heb genomen naar de piercer in Amsterdam om mijn oor te laten piercen, en jij uiteindelijk met twee gaatjes in je oor naar buiten kwam (en ik uiteraard zonder).
Om even van de hak op de tak te springen, switch ik het onderwerp van piercen, dat al aardig spannend was, naar het plannen van mijn reisjes. Aangezien ik 'per-ongeluk' volledig heb bijgeleend in de maand maart, zit ik nu met een aardig overschot op mijn bankrekening en omdat ik dit niet uit wil geven aan het nachtleven hier heb ik besloten er wat leuks van te doen. Mam, wees niet ongerust, ik wéét dat ik dit allemaal moet terugbetalen aan de overheid, maar dit kleine bedrag zal nauwelijks opvallen in de enorme schuld die ik, dankzij de fantastische bezuinigingen van dit Kabinet, na mijn masterstudie heb. Het is slechts een relatieve speld in een hooiberg.
Met deze geruststellende gedachte in mijn achterhoofd ben ik vorige week dus begonnen met het plannen van mijn reis naar mijn favoriete steden. Omdat ik in juni nog een volledige maand heb om Ierland, Wales en Engeland te doorkruisen, heb ik besloten het in april iets verder op te zoeken. 30 maart zal ik met vier andere meiden in de gehuurde auto richting Schotland rijden. Hier zullen wij negen dagen rondreizen, en uiteindelijk eindigen in Edinburgh, waar ik 8 april samen met Emily het vliegtuig naar Parijs neem. Omdat de hostels in Parijs niet erg goedkoop zijn heb ik via Couchsurfers (Dat is een site waar mensen een extra bed, of 'bank' beschikbaar stellen voor rondreizende arme mensen zoals ik) al een adresje gevonden waar Emily en ik terecht kunnen voor vier nachten. (voor gratis dus) Dit zelfde zal ik doen in Rome, waar ik van 12 april tot 16 april zal verblijven. Uiteindelijk vlieg ik naar Venetië (in mijn eentje) en vanuit daar op de 17e terug naar Nottingham. Dit wordt waarschijnlijk precies zoals ik denk.. 'Legen-... Wait for it..and I hope you're not Lectose intolerant because the second half of that word is.. -Dairy!
Om het idee van 'Sjonge, die Merel doet echt helemaal niets daar in Nottingham' uit jullie hoofd te praten, ik moet 21 mei wéér drie essays inleveren. Dus het is niet zo dat ik hier helemaal niets aan school doe.
Ik heb trouwens al een tijdje geleden besproken hoe iedereen hier zich zo inzet voor goede doelen (Charity), maar het is nu echt uit de hand gelopen. Er is hier dus een hele groep mensen die geld inzameld om dat geld in te leveren ergens in Afrika en dan voor niets de Kilimanjaro te beklimmen. Ik vind het vreemd dat dit zo weinig in Nederland gebeurd. Ik heb op de UvA nog nooit iets gehoord over een actie voor een goed doel... tenzij dit ligt aan mijn Oost-Inidsche doofheid natuurlijk. Of misschien kijken de 'goede-doelen-mensen' eerst naar iedere voorbijganger om in te schatten of ze een positieve reactie kunnen krijgen, en denken ze bij mij: 'HA! Mooi niet dat die met haar luie reet de Kilimanjaro gaat beklimmen'. En daar hebben ze helemaal gelijk in.
Ik mis jullie en laat snel weer van mij horen!!
Dikke kus.
29 feb. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Hallo allemaal,
Het leek mij leuk om op deze speciale dag maar weer eens een verhaaltje te schrijven. Eigenlijk moet ik nu aan mijn essay over de vraag of Oostenrijk-Hongarije een Eerste Wereldoorlog had kunnen voorkomen werken, maar onder het mom van SOG (studie-ontwijkend-gedrag voor de niet-studenten onder ons ^^) werd het tijd om weer eens wat van mijzelf te laten horen.
Nu ik al een maand in Nottingham ben, begin ik eindelijk een beetje te wennen aan het reilen en zeilen in de UK. Ik sluit inmiddels netjes aan in elke rij die ik zie, begin ieder gesprek met 'hi, you're alright?' en ben op de hoogte van het feit dat de Engelse studenten niet zo serieus zijn als wij en dat het onderwijs ook zeker niet van hetzelfde niveau is.
[Schokkend: De volgende twee alinea's gaan over school. Als u dit niet interesseert kunt u verder lezen vanaf 'Maar genoeg over school']
Om te beginnen met het laatstgenoemde: alles wordt je hier voorgekauwd. Toen ik hoorde dat ik voor elk vak twee essays moet schrijven begon ik zelf al te brainstormen over welke onderwerpen ik dan wel niet kon gebruiken. Dit was helaas al te veel van het goede. Je mag als tweede/derde jaars student namelijk gewoon kiezen uit een rijtje vragen die de leraar heeft verzonnen. En aangezien dit voor sommige studenten blijkbaar nog te veel moeite is, heeft de leraar zelfs al alle literatuur opgegeven die je voor iedere vraag kan gebruiken.Hiernaast duren de hoorcolleges en de werkcolleges beiden maar 1 uur en is de voor te bereiden stof ook niet denderend.
Dit zal mijn hardwerkende vrienden in Amsterdam waarschijnlijk als muziek in de oren klinken. Helaas geldt dat voor mij niet helemaal. Alle tijd die ik niet aan mijn studie hoef te besteden zit iknamelijk op mijn kamer te verspillen aan Desperate Housewifes, How I Met Your Mother, Band of Brothers en een groot aantal films dat de bovenbuurjongen op mijn computer heeft geplaatst. Omdat ik natuurlijk gewend ben om in Nederland minstens drie keer per week te werken weet ik nog niet goed hoe ik deze tijd moet opvullen. Gelukkig doe ik wel twee keer in de week aan yoga (wat verrassend leuk is.. wie had dat gedacht ^^) en doe ik uiteraard veel leuke dingen zoals wandklimmen, uit eten, shoppen, uitjes naar steden in de buurt en shoppen (ja, dat doe ik inderdaad erg vaak). Hierdoor loop ik alleen met een vreemd gevoel rond.. alsof ik toch meer tijd aan mijn schoolwerk moet besteden. Maar toch lig ik wat school betreft prima op schema. Het enige struikelblok is het schrijven van mijn essays in het Engels. Met het spreken heb ik namelijk totaal geen probleem meer. Ik begin zelfs al te denken in het Engels en vind het soms moeilijk om tijdens het skypen met bijvoorbeeld mijn zusje op een Nederlands woord te komen. Toch is het schrijven van een acedemisch stuk een ander verhaal. Gelukkig krijg ik hulp van mijn huisgenote en bovenburen.
Maar genoegover school [Hier inspringen indien u over leuke dingen wilt lezen]. Na mijn deadlines van 21 Maart wordt het tijd om de rest van Engeland maar eens te verkennen. Ik ben namelijk de maand April volledig vrij. Samen met mijn huisgenote en buurmeisjes van de overkant zijn we van plan om 10 dagen een auto te huren om Schotland te bezichtigen. Omdat de rest van de meiden hierna de rest van Europa willen bekijken, en ik afgelopen zomer samen met Rick en Anton zelf al een groot deel gezien heb, blijf ik vanaf 8 April alleen achter. Ik zal waarschijnlijk zelf naar Ierland reizen om daar een tijdje door te brengen en ook Zuid-Engeland en Wales kan ik natuurlijk niet achterlaten zonder er even op bezoek te zijn geweest. Van 31 Maart tot 8 April ben ik dus sowieso weg (voor de bezoekers onder jullie) maar tussen 21 maart en 31 maart ben ik nog gewoon hier (tenzij ik meega op de Parijs-trip).
Genoeg leuke plannen in het vooruitzicht dus! Ik had trouwens vanmorgen even een nervous (?) - breakdown, omdat mijn Duitse huisgenote echt gestoord is. Als ik mijn favoriete quote uit de Lion King even mag gebruiken: 'Ik ben omringd door idioten' (in ieder geval één). Of zoals mijn bovenburen zullen zeggen: 'She is MENTAL'. Anyways, ik moest vanacht uit bed om naar de wc te gaan aangezien ik weer te veel thee had gedronken en ik zag plots een briefje op de douchedeur hangen:
'Dear Emily of Meryl (dat is dus al de eerste fout),
I don't know who of you used my showergel,
but it is nearly empty,
So buy me a new one!'
Naast het feit dat ze 'uberhaupt een briefje heeft geschreven, in plaats van het even te komen vertellen, is het ook nog eens een zeer passive-agressive stijl van schrijven. Ik zal zeker een nieuwe douchegel voor haar kopen, met misschien ook wel een briefje. 'Here you are, Your showergel smells really bad anyway'.
Het lijkt nu alsof ik hier alleen maar het gevoel heb dat ik omringd ben door idioten en dat ik vooral erg 'confused' ben wat school betreft. Maar dat is slechts een klein partje op een enorme grote schijf van plezier. (Teiltje). Ik heb uiteraard natuurlijk heel erg veel lol. Vooral de donderdagavond vind ik erg leuk, aangezien Emily en ik dan naar de wekelijkse wijnproeverij gaan. Naast een enorme hoeveelheid wijn voor een klein prijsje maken ze er iedere week ook nog iets leuks van. Vorige week was er namelijk een 'blinde tasting' en moesten we raden van welke druifsoort de wijn was gemaakt die we op dat moment dronken. Emily, Alex (buurmeisje) en ik waren daarmee in de finale gekomen. Aangezien onze tripjes die weekend niet doorgaan vanwege het slechte weer in Zuid-Wales en het Lake-District, hebben we besloten met zn vijfen een - please don't blame me for this - Harry Potter marathon te houden.
Volgens mijn klokje in de rechterhoek van mijn laptop ben ik al een uur aan het SOG-en, wat betekent dat ik dit nu even ga afkappen, en vanmiddag, vanavond of morgen weer verder zal gaan waar ik gebleven ben.
Ik ga mijzelf nu maar weer even buigen over Oostenrijk-Hongarij in het begin van de twintigste eeuw.
Superdoei!
13 feb. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Daar ben ik weer! Bedankt voor alle lieve reacties op mijn eerste twee verhalen. Ik kan niet overal op reageren, maar ik lees ze wel allemaal en dan zit ik stiekem te glunderen achter mijn computer.
Ik heb weer een gehele dag vrij, aangezien mijn docent voor 'Protestant nation'ziek is. Gelukkig werd mij dit op tijd verteld, namelijk met een briefje op de deur van het lokaal nadat ik met veel moeite mijn bed uit was gestrompeld en mezelf met moeite naar school had gesleept. Ik heb mijn tijd wel goed kunnen besteden door het doen van boodschappen en het inschrijven bij societies. (Ik eet vanavond vissticks met gegrillde groenten voor de geintresseerden, het was in de aanbieding).
Over societies gesproken, ik heb mezelf inmiddels ingeschreven bij de historysociety en de wine and spirit society. Aankomende donderdag is mijn eerste winetasting (I love this country), waarvoor ik maar vijf pond hoef te betalen omdat ik lid ben. Vrijdag volgt een aansluitende barcrawl (kroegentocht) van dezelfde society. Ik hoop daar wat oudere mensen te ontmoeten, die zich niet zo vermoeiend gedragen als mijn bovenburen (die allemaal eerstejaars zijn).
De handbaltraining ging helaas niet zoals ik verwachtte, het team was niet echt gezellig dus ik ga mooi niet mee naar Manchester. Ik ben dit weekend echter wel naar het zuiden van het land afgedaald, namelijk naar Bath, Stonehenge and Windsor Castle. Met een bus vol internationale studenten (inclusief een paar van mijn huisgenotes) vertrokken we zaterdagmorgen om 7.30 vanaf de campus en arriveerden we om 12.00 in Bath. Zoals sommigen van jullie weten, ben ik er goed in mijn tijd tijdens reizen nuttig te besteden op één oor. Dus ik heb heerlijk geslapen. Bath is een interessante stad met een lange geschiedenis die teruggaat tot ver voor de Romeinen Engeland binnenvielen. Zoals de naam van de stad al verklapt, staat de stad zelf bekend om haar warmwaterbronnen, die ook de Romeinen 2000 jaar geleden stimuleerden hier een kamp op te zetten.
Na een dag door deze stad geslenterd te hebben waren we allemaal volledig uitgeput en tot ieders blijdschap werden we naar het hotel gereden, dat, integenstelling tot wat iedereen verwachtte, een hemel op aarde was in vergelijking met de bedden in onze flats. Het had zelfs een bad in onze tweepersoonskamer die ik deelde met mijn huisgenote Emily. Het ontbijt steeg ook boven onze verwachtingen uit (cornflakes en melk) en we sprongen bijna een gat in de lucht toen we het enorme buffet met English Breakfast zagen.
De tweede dag was het tijd voor Stonehenge en Windsor Castle. Stonehenge was naar mijn mening niet echt de moeite waard. Het is namelijk precies wat iedereen denkt en mijn zusje ook daadwerkelijk tegen me zei: 'Een paar domme stenen op een grasveld'. Voor iedereen die echter geintresseerd is in deze domme stenen, ruil je macbook in voor windows software, en gebruik de stonehenge achtergrond. Want het is niet de moeite waard om je oren af te laten vriezen terwijl je kijkt naar 'domme omgevallen stenen'.
Wél ontzettend leuk was Windsor Castle, één van de residenties van Queen Elizabeth, die op het moment dat wij het kasteel bezochten ook daadwerkelijk aanwezig was. Aangezien ik elk cijfertje van mijn audiotour intikte en dus achterraakte op de groep ben ik iedereen kwijt geraakt. Omdat ik zo dom was mijn mobiel en geld in de bus te laten was ik gedwongen nog een uur in mijn eentje rond te slenteren en besloot ik om dan maar eerder naar de bus te vertrekken.
Gelukkig wist de buschauffeur me aardig te vermaken met zijn verhalen over hoe hij zijn vrouw met haar minnaar betrapte, daardoor terug emigreerde naar Engeland (vanuit Schotland) en er nu aan denkt om weer terug te emigreren naar Schotland omdat zijn dochters been geamputeerd moet worden, maar niet terug wilt naar zijn vrouw, die toe heeft gegeven dat ze fout zat en hem nu terugwilt.
Anyways, de terugreis verliep voorspoedig en we waren om 7 PM weer terug in ons eigen huisje. *Ik werd trouwens even onderbroken tijdens het typen van dit verhaal omdat de politie aanbelde met foto's van securitybeelden van één of ander meisje uit ons gebouw dat blijkbaar iets had gedaan wat niet mocht.*
Tenslotte wil ik nog even terugkomen op de rare gebruiken van de Engelsen. Een bijzonder raar, en buitengewoon gevaarlijk verschil, is het verkeer in Engeland. Ik heb afgelopen vrijdga een fiets gekocht om hier rond te crossen, maar weet niet in wat voor mate ik hier gebruik van ga maken aangezien ik niet suicidaal ben. Allereerst moet ik hier natuurlijk links rijden, wat het eerste struikelblok is. Daarnaast zijn hier geen fietspaden, want, welke idioot fietst als je net zo goed de bus kunt nemen?
Tenslotte verschillen de stoplichten met die van de Nederland. Hier gaat het stoplicht niet alleen van groen-oranje-rood, maar ook van rood-oranje-groen. Wat zorgt voor belachelijk gevaarlijke situaties (en bijna Emilies dood) omdat op elk kruispunt er continu een moment is dat beide stoplichten op oranje staan... Dus die voor de mensen die moeten gaan stoppen.. en die voor de mensen die mogen gaan rijden...
En zo denken de mensen die moeten gaan stoppen bij oranje: 'Oh het is oranje, laat ik nog snel even door crossen' .. terwijl mensen die mogen gaan rijden bij oranje denken: ' oh het is bijna groen, laat ik alvast optrekken'.
Al met al een bijzonder snugger systeem dus.
Op facebook heb ik nog meer foto's van mijn verblijf in nottingham, en ik zal er hier ook nog een paar toevoegen!
Dikke kus, en een fijne valentijnsdag morgen!
(Dat meende ik niet, ik haat valentijnsdag)
Catch up with you later!
06 feb. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Er is inmiddels alweer een week voorbij gegaan en het leek mij tijd om jullie maar weer eens op de hoogte te stellen van het reilen en zeilen in de UK ^^.
Alles hier is compleet anders, om te beginnen bij de beleefdheidsvormen. Men is ontzettend beleefd en staan daarom voor alles in de rij. Overal waar je loopt doemen uit het niets rijen op (de bekende queue's). Zelfs voor een arriverende bus, waarbij wij massaal naar de ingang zouden drommen stellen de Engelsen zich op in een nette rij. Voordringen is uit den boze en leidt nog net niet tot een openbare lynching.
Aan de andere kant ben ik verrast door de aanspreekvormen die de Engelsen gebruiken. Zo spreken mijn buren, kennissen en huisgenoten mij aan met dear Merel, terwijl ik ook rustig een mail van een professor krijg met dear Merel. (en nee dat ligt niet alleen aan die professor, elke Engelsman/vrouw doet dat!) Bij het afrekenen in de winkel wordt je soms zelfs aangesproken als sweetheart. (here you go sweetheart) en ik moet toegeven dat ik het soms hartverwarmend vind.
Omdat ik hier geen werk heb (en zoals de meeste van jullie weten, ik in Nederland vrij vaak werkte) verveel ik me af en toe dood. Mijn courses zijn nog maar net begonnen en daarom heb ik nog geen of weinig huiswerk waardoor ik af en toe niet echt weet wat ik moet doen. Gelukkig kan ik vaak terecht bij de bovenburen waar 24/7 videospelletjes gespeeld worden. Helaas wordt er ook 24/7 gezopen. Hier sta ik nog steeds van te kijken, de Engelse studenten komen namelijk nauwelijks aan studeren toe door de grote hoeveelheden drank die ze elke dag (!), smorgens, smiddags, en savonds wegzuipen.
Net als in Nederland heeft het hier ook gesneeuwd, wat zorgde voor een episch sneeuwballengevecht op de binnenplaats van mijn campus. Helaas is de sneeuw, net als in Nederland, alleen leuk voor één dag. Nu is het glibberen naar de bus toe en terug. Gelukkig zit ik nu weer in mijn lekkere warme, gezellige kamer.
Donderdag ga ik voor het eerst naar de handbaltraining om te kijken hoe ik mijn team vind. Als ik het leuk vind ga ik over twee weken naar een toernooi in Manchester om daar tegen Universiteitsteams uit heel Engeland te handballen. Als ik het geen leuk team vind dan zoek ik een andere society. Iedereen hier in Nottingham is namelijk lid van een society. (tot aan de Zwerkbalsociety aan toe, not kidding).
Ik heb vandaag mijn eerste colleges gehad en ik vond het erg interessant. Het is erg moeilijk om als enige internationale student in een klas met medeleerlingen die elkaar al twee jaar kennen met iemand aan de praat te raken. Dit is dan ook de reden van het bestaan van zoveel societies.
Afgelopen woensdag zat opeens het volledige gebouw in ons appartement, wat zorgde voor een onwijs gezellig housewarming. De volgende ochtend ben ik met mijn huisgenote Emily het hele gebouw langsgegaan met de lost and founds die waren achtergelaten in ons appartement voordat we naar de stad gingen (met de taxi die hier bijna niets kost). Niet alleen de taxi, maar ook het afhaaleten kost hier bijna niets. Voor een complete maaltijd betaal je ongeveer 2,50 pond en het is dus een moeilijke afweging om zelf een maaltijd te koken aangezien dit meer kost dan afhaalvoer waarvoor je niets hoeft te doen. Toch heb ik sinds mijn aankomst hier elke dag gewoon een warme maaltijd gekookt.
Ik zal straks een aantal foto's uploaden om een impressie te geven van mijn appartement, en de gezelligheid van afgelopen week.
Bedankt voor het meelezen!!
29 jan. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Daar is hij dan, het eerste reisverslag.
Na twee dagen strategisch inpakken stond ik donderdag 26 januari met mijn vader op het station om afscheid te nemen. Ik kon het, in tegenstelling tot mijn vader (want stoere mannen huilen immers niet) niet helemaal drooghouden. Gelukkig kreeg ik van de rommelig uitziende man tegenover me een geheel pakje kleenex aangeboden die ik uiteraard niet afsloeg. Gelukkig stapte bij Amsterdam Amstel de rest van het reisgezelschap in, want ik ben gezegend met een geweldig stel vrienden dat mij eventjes naar Engeland 'toe heeft gebracht'.
Na een soepele heenreis waren we om 1 uur Engelse tijd wel toe aan een lekkere pint, we waren immers al om half 6 vertrokken!. (smorgens!). Aangezien je op één been natuurlijk niet kan staan volgden er wat meer biertjes waardoor er op de eerste dag niet meer dan een aantal pubs bezocht is. De tweede en derde dag waren echter volledig volgepropt met bezienswaardigheden en ondanks we af en toe opsplitsten belandden we gezamelijk weer aan het avondeten. Op de laatste avond heb ik een geweldig kadotje gehad, een dagboek met op de eerste bladzijden afscheidverhaaltjes door mijn vrienden geschreven. Bedankt jongens!
Maar naast mijn afscheid moest er ook nog iets anders gevierd worden, Juul werd 21! Helaas was niet iedereen nog fit genoeg om mee te gaan stappen, maar Floor Juul Anton en Rick hebben het er nog redelijk lang uitgehouden terwijl de Partypooperbrigade Robbin, Merel en ik (Andere Merel) al voor 12en in bed lagen.
Vanmorgen kwam dan eindelijk het vervelende moment, het gedagzeggen. In mijn pyjama en laarzen zwaaide ik mijn vrienden uit die na een prachtig weekend helaas weer vertrokken naar Nederland. Zelf had ik nog een uur om mijn koffers weer vol te proppen en hergroeperen voordat ik op weg moest naar de eindbestemming voor de komende zes maanden, Nottingham.
Na een gemakkelijk reis van metro-trein-taxi kwam ik aan bij Raleigh Park in Nottingham waar ik eerst moest inchecken voordat ik mijn kamer mocht betrekken. Aangezien dit niet erg handig werd aangepakt heb ik hier anderhalf uur moeten wachten. Gelukkig was dit het dubbel en dwars waard. De kamer is geweldig. Het geeft een Centerparks idee, een combinatie tussen schoon, gezellig, en vooral een grote aanwezigheid van IKEA. Alle spullen zijn inmiddels uitgepakt en het grootste deel van mijn zes huisgenootjes is ook gearriveerd. We zijn echter tot de ontdekking gekomen dat er totaal geen kookspullen, bekers, bestek en borden aanwezig zijn. Deze gaan we morgen kopen bij de IKEA omdat ik niet elke avond döner kebab van de Indiër (ja döner van de Indiër, hier geven ze nog een extra betekenis aan het woord multiculturele samenleving) wil eten.
Morgen krijg ik een introductie over de rest van dit semester en leer ik de andere internationele studenten kennen. We zijn zojuist uitgenodigd om boven wat te komen drinken, dus ik moet een eind aan dit stukje gaan breien. Zodra ik meer weet van wat mij te wachten staat laat ik het uiteraard weer weten!!
Het begin van deze geweldige exchange kon in elk geval niet beter. Tot over een half jaar jongens. So long!!
16 jan. 2012
🇳🇱
vanuit Nederland
Hallo en welkom op mijn reislog!
Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.
Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.
Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!
Leuk dat je met me meereist!
Groetjes,
Merel
