Hi Iedereen!

Het wordt weer tijd om te laten weten hoe het met me gaat. Ik ben namelijk zeer streng toegesproken door een zusje, ik noem geen namen, die vond dat ik meer van mij moest laten horen.

Ik heb een aantal zware weken achter de rug, waarin ik mijzelf echt af heb gevraagd wat ik in Godsnaam in dit gehucht doe en hoe ik zo snel mogelijk weer terug kan naar mijn vertrouwde Amsterdam, en haar toekomstige suburb Westzaan. Wij, Erasmusstudenten, zijn echter meerdere keren gewaarschuwd dat een dergelijk dieptepunt onvermijdelijk zou zijn. Ik heb dit toen uiteraard weggehoond (Bitch, please!), maar de volwassen mensen schenen dus toch weer gelijk te hebben. De laatste dagen gaat het gelukkig al weer veel beter omdat ik het lekker druk heb met school en het plannen van mijn reisjes.

Om weer te beginnen met school; ik moet volgende week woensdag drie essays inleveren, wat voor nogal wat stress zorgt. Ik ben uiteraard weer op het laatste moment begonnen omdat ik zonder druk namelijk niets uitvoer en slechts de gehele dag youtube-filmpjes en How I Met Your Mother kijk. Ik zit momenteel in de bibliotheek die, tot mijn grote verbazing en vreugde, vierentwintig uur per dag open is. Ik zal aankomende dinsdag waarschijnlijk de nacht hier wel doorbrengen met een thermofles gevuld met instantkoffie. Ondanks het feit dat het met de essays dus wel gaat lukken, ben ik een beetje bezorgd over het vreemde cijfersysteem hier. Tentamens en essays worden hier namelijk becijferd op een schaal van 0 tot 100%. Een cijfer van 65% is hier echter ongeveer een 7.5. Aangezien ik met drie cijfers tussen de 7 en 8 thuis moet komen - tenminste, als ik geen extra vakken wil doen volgend jaar - moet ik dus scoren rond de 60,65% (denk ik).

Een leuker schoolonderdeel waren mijn presentaties, die ik afgelopen week met zwetende handjes, in mijn eentje, voor de klas heb moeten houden. Ondanks het feit dat beide docenten hadden gezegd dat ik het niet hoefde te doen als ik te zenuwachtig zou zijn, heb ik toch - heel stoer - mijn presentaties gewoon gedaan. Ik heb uiteraard wel de nodige afleidingstechnieken toegepast (Drukke Powerpoint presentatie, Interessante vragen aan de leraar tussendoor, en een leuk jurkje) om te vookomen dat iedereen zou letten op mijn trillende handjes, mijn overslaande stem en de enorme rode vlekken die zich langzaam in mijn nek vormden. Gelukkig zijn beide presentaties zeer goed gegaan en de docenten verbaasden zich over mijn, wie had dat ooit gedacht, perfecte Engels. Anyways, ik hoop dat ze aan mijn moedige presentatie (en misschien het jurkje) denken bij het nakijken van mijn essays.

Voor ik begin over mijn reisjes, eerst even wat over de mutulatie van mijn oor. Ik heb namelijk een week geleden mijn oor laten piercen op een, wat sommigen van jullie (sorry Marja!) een wat vreemde plek zullen vinden. Na jaren van verzamelen, had ik vrijdag eindelijk de moed om samen met Emily de piercingshop binnen te stappen. Met kleffe handjes (ja, een mijn zweetklieren hebben het zwaar gehad deze week)nam ik plaats op de stoel terwijl de grote boze piercer plaats nam op zijn krukje. Na vijf minuten was het kwaad geschied en ik weet niet waar ik al die tijd bang voor geweest was aangezien ik er, op het krassen van het sieraad op mijn kraakbeen na, nauwelijks iets van gevoeld heb. Ik heb er nu nog steeds geen last van, al kan ik nog steeds niet op mijn rechteroor slapen, maar dat zal vast nog wel eventjes duren. [foto's worden bijgevoegd!] P.S. Rick, het spijt mij dat ik je een jaar geleden mee heb genomen naar de piercer in Amsterdam om mijn oor te laten piercen, en jij uiteindelijk met twee gaatjes in je oor naar buiten kwam (en ik uiteraard zonder).

Om even van de hak op de tak te springen, switch ik het onderwerp van piercen, dat al aardig spannend was, naar het plannen van mijn reisjes. Aangezien ik 'per-ongeluk' volledig heb bijgeleend in de maand maart, zit ik nu met een aardig overschot op mijn bankrekening en omdat ik dit niet uit wil geven aan het nachtleven hier heb ik besloten er wat leuks van te doen. Mam, wees niet ongerust, ik wéét dat ik dit allemaal moet terugbetalen aan de overheid, maar dit kleine bedrag zal nauwelijks opvallen in de enorme schuld die ik, dankzij de fantastische bezuinigingen van dit Kabinet, na mijn masterstudie heb. Het is slechts een relatieve speld in een hooiberg.

Met deze geruststellende gedachte in mijn achterhoofd ben ik vorige week dus begonnen met het plannen van mijn reis naar mijn favoriete steden. Omdat ik in juni nog een volledige maand heb om Ierland, Wales en Engeland te doorkruisen, heb ik besloten het in april iets verder op te zoeken. 30 maart zal ik met vier andere meiden in de gehuurde auto richting Schotland rijden. Hier zullen wij negen dagen rondreizen, en uiteindelijk eindigen in Edinburgh, waar ik 8 april samen met Emily het vliegtuig naar Parijs neem. Omdat de hostels in Parijs niet erg goedkoop zijn heb ik via Couchsurfers (Dat is een site waar mensen een extra bed, of 'bank' beschikbaar stellen voor rondreizende arme mensen zoals ik) al een adresje gevonden waar Emily en ik terecht kunnen voor vier nachten. (voor gratis dus) Dit zelfde zal ik doen in Rome, waar ik van 12 april tot 16 april zal verblijven. Uiteindelijk vlieg ik naar Venetië (in mijn eentje) en vanuit daar op de 17e terug naar Nottingham. Dit wordt waarschijnlijk precies zoals ik denk.. 'Legen-... Wait for it..and I hope you're not Lectose intolerant because the second half of that word is.. -Dairy!

Om het idee van 'Sjonge, die Merel doet echt helemaal niets daar in Nottingham' uit jullie hoofd te praten, ik moet 21 mei wéér drie essays inleveren. Dus het is niet zo dat ik hier helemaal niets aan school doe.
Ik heb trouwens al een tijdje geleden besproken hoe iedereen hier zich zo inzet voor goede doelen (Charity), maar het is nu echt uit de hand gelopen. Er is hier dus een hele groep mensen die geld inzameld om dat geld in te leveren ergens in Afrika en dan voor niets de Kilimanjaro te beklimmen. Ik vind het vreemd dat dit zo weinig in Nederland gebeurd. Ik heb op de UvA nog nooit iets gehoord over een actie voor een goed doel... tenzij dit ligt aan mijn Oost-Inidsche doofheid natuurlijk. Of misschien kijken de 'goede-doelen-mensen' eerst naar iedere voorbijganger om in te schatten of ze een positieve reactie kunnen krijgen, en denken ze bij mij: 'HA! Mooi niet dat die met haar luie reet de Kilimanjaro gaat beklimmen'. En daar hebben ze helemaal gelijk in.

Ik mis jullie en laat snel weer van mij horen!!

Dikke kus.