Terug van weggeweest
21 apr. 2012
🇬🇧
vanuit Verenigd Koninkrijk
Hi Iedereen!
Ik ben inmiddels al weer drie dagen terug in mijn nederige stulpje in Nottingham en het leek mij tijd om iedereen op de hoogte te stellen van alles wat ik de laatste drie weken heb meegemaakt!
Om te beginnen bij het begin: De treinreis naar Edinburgh, Schotland. Bij het krieken van de dag stond er zaterdag de 31 al een taxi op mij te wachten die me, omdat ik te lui was om 15 minuten te zeulen met een koffer en een tas, veilig naar het treinstation zou brengen. Na vervolgens vier kaartjes (ja want zo gaat dat in Engeland, voor elke overstap gewoon een nieuw kaartje) uit de automaat te hebben getrokken kon mijn reis naar het Noorden beginnen. De treinreis was schitterend. De hele reis kon ik door het vuile raampje de kustdorpjes inclusief zee, strand, en dus een gehersenspinseld Nederland-aan-de-overkant zien.
Aangekomen in Edinburgh, een overigens sprookjesachtige stad, kon ik gemakkelijk het hostel vinden waar ik de komende twee nachten zou verblijven. Na mijn spullen te hebben gedumpt ben ik direct de eerste de beste stadswandeling die ik in mijn Lonely Planet kon vinden gaan volgen. Deze wandeling bracht mij langs eeuwenoude begraafplaatsen, universiteiten, kerken en natuurlijk het prachtige kasteel, slechts een aantal van de factoren die mij verliefd hebben laten worden op de Schotse hoofdstad. Na de wandeling vond ik het tijd voor een Schotse pint, waardoor ik in een pub middenin een Bachelorparty van 27 Engelse mannen terecht kwam die zich maar al te graag over een alleen reizend meisje wilden ontfermen. Toen echter, na een aantal gratis biertjes voor Merel, de bruidegom wel erg vrijpostig over mijn vrouwelijke rondingen begon te praten vond ik het wel welletjes en ben ik terug naar het hostel gelopen, waar ik, ondanks het kneiterharde gesnurk van de jongen boven op het stapelbed, heel lekker geslapen heb. De volgende dag heb ik het kasteel bezocht en the Vaults, and Mary Kings Close, twee ondergrondse straten waar uiteraard veel enge dingen gebeurd zijn er waar het nog steeds spookt. (zucht). Ik heb gelukkig geen last gehad van Casper, maar het schijnt dat er meerdere mensen iets gevoeld of gezien hebben in de ondergrondse gangen van Edinburgh.
Na Edinburgh startte mijn tour door Schotland, die ik vanuit Nottingham al geboekt had. Ik was ontzettend benieuwd naar mijn reisgenoten en op maandagochtend, 2 april, kwam ik erachter dat het een ontzettend jonge groep was met een grappige en energieke reisleidster. Laatstgenoemde liet ons zelf kiezen wat we precies wilden zien, mits het niet te ver van de route lag, wat zorgde voor een reis van vijf dagen, waarin ik bijna volledig Schotland gezien heb. Het was in één woord - hoewel slechts één woord eigenlijk te weinig is voor deze übervette, supercoole, megastoere reis - fantastisch. Ik hoefde maar op te merken dat we in de buurt waren van het kasteel waarin 'Highlander' gefilmd was, of onze reisleidster Heather sjeeste er in het kleine busje langs om ons allemaal binnen te laten kijken in 'Merels Castle'. Zo als een goede gastvrouwe betaamd heb ik iedereen netjes door mijn kasteel geleidt en zelfs voor een doedelzak speler gezorgd die op de oprijlaan van mijn kasteel wat vrolijke riedeltjes speelde (foto's volgen).
Omdat ik voor mijn vertrek heel verstandig het weer het opgezocht in Schotland, en de temperatuur in Edinburgh gepiekt had tot 25 graden in dezelfde week, had ik heel enthousiast mijn zomerrokjes ingepakt en mijn dunne jasje klaargelegd voor een reis door de 'Highlands'. Zucht. Het wordt 'highlands' zegt het eigenlijk al: Die liggen HOGER dan Edinburgh. Nogmaals zucht. Na de eerste dag bijna onderkoeld te zijn geraakt kreeg ik voor de rest van de tour gelukkig de skijas van een meisje dat twee skijassen mee had genomen, omdat één natuurlijk niet genoeg is. (godzijdank). Al met al heb ik intens genoten van deze vijf-daagse reis en dit was voor mij zeker niet de laatste georganiseerde reis. Het voordeel aan alleen deelnemen aan een georganiseerde reis is namelijk dat je, als je daar behoefte aan hebt, kunt kletsen met andere mensen in de tour. Als je echter totaal geen zin hebt in conversatie en gewoon lekker naar je ipod wilt luisteren en naar buiten wilt staren, is dat ook geen probleem als je alleen reist.
Terug in Edinburgh was het echter weer afgelopen met de alleenigheid want daar voegde ik mij weer bij Emily, met wie ik verder naar Parijs en Rome zou reizen. Na nog twee dagen in Edinburgh te zijn gebleven, vlogen we op 8 april naar Parijs. Na een korte vlucht, met een vervelende landing (Ryanair), kwamen we aan in Parijs waar we vervolgens nog twee uur lang moesten zoeken naar het huis van onze Host Garrett, die in Nanterre, ver buiten het centrum, bleek te wonen.Het was voor ons allebei onze eerste 'Couchsurf' ervaring en het was direct een hele interessante. Garrett bleek in een huisje van 12 vierkante meter te wonen, wat betekende dat Emily bij hem in het krappe tweepersoonsbedje moest slapen en ik een dun matje op de grond toegewezen kreeg. Maar hé, ik herrinnerde me nog iets over een paard en zijn bek, dus ik nam zonder te zeuren genoegen met het matje dat zo dik was als karton en de smalle slaapzak.
Aangezien Garrett er van hield om een sigaretje in bed te roken, waardoor de ramen de gehele nacht wijd openstonden, werd ik wakker met een keel die zo opgezwollen was dat ik nauwelijks een woord uit kon brengen. Het kwam er op neer dat ik het paard en zijn bek volledig vergeten was en Garrett eventjes vertelde 'That we're going to close the damn windows tonight'. Gelukkig werd hij ook niet erg blij van het idee dat hij zou opstaan met een bevroren lijk op een matje aan zijn voeten en sliepen we de dagen erna met de ramen gesloten. Naast het ramenincident moet ik overigens zeggen dat het echt een hele aardige jongen was waar ik het goed mee kon vinden.Parijs was weer net zo magisch als ik het me herinnerde. Emily en ik splitsten elke ochtend op omdat we compleet andere interesses hebben, waardoor ik elke ochtend de Champs Elysées in mijn eentje af kon wandelen van Arc de Triomph naar Place de la Concorde. Na dit ochtendritueel koos ik elke dag een andere lievelingsplek om naar toe te gaan, respectievelijk Mont Martre, Le Louvre en het plein rondom Centre Pompidou.
Hier zou eigenlijk het reisverhaal over Rome moeten staan, maar om dat we hier letterlijk weggeregend zijn, laat ik dat even voor wat het was.... zeer nat. Uiteraard hebben we wel de gebruikelijk dingen bezocht, maar het weer was zeer triest. Daarom spring ik vanaf hier liever over naar Venetië, waar ik weer alleen was.
Venetië vind ik maar een aparte stad. Te vol, te kleurrijk, te poppenkast-achtig. Terwijl ik mij met een ijsje in mijn linkerhand en mijn camera in de rechter door de volle straatjes van Venetië probeerde te proppen, werd het mij duidelijk dat deze stad helemaal niets voor mij is. Daarom heb ik in noodgang de toeristische attracties bezocht, waardoor ik de tweede dag heerlijk de hele dag op een door mij uitverkoren steigertje mijn boek kon lezen. 'Bonita Avenue' was dan ook zeker een heel erg belangrijk deel van mijn vakantie. Voor mensen die op zoek zijn naar nieuwe leesstof: twijfel niet langer. Vanaf pagina 1 ben ik compleet verloren geraakt in dit prachtige, maar ook zeer trieste boek. Anyways, na dit boek uitgelezen te hebben op een stijger, terwijl ik zo nu en dan mijn hoofd ophief om de voorbij varende gondels te spotten, vond ik het wel weer eens tijd om naar huis te gaan. Ik vond het wel weer genoeg geweest. Reizen, en vooral toeristische attracties bekijken (en natuurlijk alle informatie die erbij hoort opzoeken en lezen, want zo ben ik dan wel weer) is zeer vermoeiend. Overigens heb ik een rare eigenschap, tenminste, ik ga er vanuit dat het een vreemde eigenschap is: Van alle reizen die ik maak, vind ik het reizen zélf (de busreis naar het vliegveld, het inchecken, het vliegen, het zoeken naar het hostel, het uitvogelen van het metrosysteem in een nieuwestad etc. etc.) het allerspannends. Oordeel zelf.
Omdat ik nog steeds vakantie heb en vrijwel alleen ben in het apartementencomplex, omdat de meeste van mijn huisgenoten nog op vakantie zijn, heb ik toch maar de beslissing gemaakt om eventjes terug te komen naar Nederland. Dus morgen vertrek ik om half 4 vanaf East Midlands naar Nederland! Weer een nieuwe busreis, inchecken en weer een nieuw vliegtuig met nieuwe raampjes om - nog steeds zo enthousiast als een klein kind - door naar buiten te kijken.
Tot snel! X
Reacties
Reacties
21 apr. 2012, 22:12
Gelukkig houd je van treinen bussen en vliegen, dat heb je veel gedaan zeg! Jammer dat je niet een heel enthousiast verhaal had over Venetie, wij gaan daar 28/4 naar toe! Veel plezier in NL
21 apr. 2012, 22:18
Hee Marja! Ik denk dat dat heel persoonlijk is hoor.. als je alleen reist is VenetiË denk ik heel anders dan als je met een paar loopt te kletsen op straat.. want dat loop je sowieso al trager enzo!
{{ reactie.post_date.date | formatDate('DD MMM YYYY HH:mm') }}
Reageer
Laat een reactie achter!
De volgende fout is opgetreden
- {{ error }}
Je reactie is opgeslagen!